I Like To Watch Too wishes everyone a happy 2012 with lots of dancing and music! But first: let’s go back to the summer of 2011 and enjoy the compilation video of ILTWT 2011.

ILTWT will be back in 2012: please check our site regularly for more information!

Een verslag van Lisa Reinheimer.

In het kader van Julidans vindt er een tweedaags dansperformance minifestival plaats in Paradiso, compleet met festivalgevoel promoot het I like to watch too-team. Wanneer ik richting Paradiso loop, staan er dikke rijen op de trappen, iedereen wil naar binnen, iedereen is blij. Festivalgevoel.

Als ik in de hal sta, zie ik een groot stuk vierkant plastic hoog opgesteld. Net wanneer ik mij wil omdraaien om mij door de mensenmassa heen te wurmen, klimt er iemand tussen het plastic. Spijkerbroek, geen shirt, zuigt hij zichzelf langzaam vacuüm tussen het plastic. Indrukwekkend, net een goocheltruc, maar angstwekkend dichtbij. Met nog grote ogen wurm ik me dan tussen de mensen door. Onderweg naar de kelder wordt ik toegeroepen om in de grote zaal te komen kijken: “Daar is het echt vet!”. En ja, ik heb nog geen idee waar ik naartoe moet, dus waarom niet? Festivalgevoel.

Hier heb ik even de tijd om op een bankje in de zaal te ploffen, wachten tot het begint en te bekijken wat ik daarna allemaal wil zien. Biertje gehaald, boekje op schoot, mensen om mij heen. Het wordt een vol programma: maar liefst 7 premières en performers die voor het eerst in Nederland optreden, dat is veel. En dan was ik de pop-up performances nog vergeten. Ogen te kort. Te veel om hier allemaal te beschrijven. Ik besluit me door de massa te laten bewegen. Festivalgevoel.

Bijna alle performances kenmerken zich door persoonlijke en sterke statements. Het experiment met visuele middelen staat centraal. De eerste choreografie die ik zie is heftig, een betere omschrijving dan “vet!” (T.R.A.S.H.), direct gevolgd door een sterke “pop-up” van De Châtel. Dan en masse naar het balkon voor Beutler’s interpretatie van Lucinda Childs en Orrico’s grafische performance, daarna naar de kleine zaal, waar het stampvol en warm is (Hillary Blake Firestone). Heerlijk om zo dicht op de performers te zitten. Muziek, performance, dans, intens publiek  zittend op de grond: festivalgevoel.

Maar, het festivalgevoel wordt ook doorbroken. Irritatie. Ik wil de grote zaal binnen, maar de voorstelling is al begonnen en ik mag niet meer naar binnen. Althans, dat staat op de deur vermeld, en ik ben keurig opgevoed (Linehan’s beeld-choreografie, ik mag wel via het balkon). Ik vraag mij af, of deze irritatie wordt veroorzaakt door het feit, dat je in eerste instantie vrij door het gebouw kan lopen en overal wel iets interessants tegenkomt, wellicht is het een tegenstelling tot de intieme en warme voorstelling boven, of doordat er een festivalgevoel gepromoot was en ik nu ineens wordt beperkt? In eerste instantie was ik ook iets “verbaasd”, dat iedereen zo stil was tijdens de optredens: theaterpubliek. En iedereen die wel herrie maakt, wordt op zijn vingers getikt. Saamhorigheid. Festivalgevoel.

En dit is ook wel het speciale aan dit evenement. Niet alleen de performances, die je niet op het Julidans zelf tegenkomt, maar de sfeer en de actieve benadering van het publiek. Je moet zelf actie ondernemen, je verbazen en laten verbazen, niet achterover in een stoel (die zijn er helemaal niet), maar je benen onder je kont vandaan lopen om zoveel mogelijk tot je te nemen; de hedendaagse consumptiemaatschappij. Maar als je dan weer buiten staat en heel even je ogen dicht doet, moet je toch echt even nadenken waar deze avond over ging.

De intensiteit die gecreëerd wordt door de actieve benadering, houdt niet op wanneer je buiten staat. De performances laten een spoor na. Het gaat niet om de esthetische waarde (het zijn performances en jijzelf maakt daar onderdeel van uit), maar om het statement, actualiteit,  durf. Het is een verrassend programma binnen Julidans, dat zich spiegelt in sociale processen. ILTWT verbindt zich aan hedendaagse performances waar het lichaam centraal staat. Hierdoor ontstaat er een veelzijdig programma, toegankelijk voor een evenzo divers publiek.